صدايم كن تا با تو بر بالهاي باد بنشينم و به كرانه هاي ياد تو سفر كنم. صدايم كن تا همصدايت شوم.هم صداي تمام سكوتها ي پر معنايت.آري من از اعماق وجودم صدايت را مي شنوم.از سخاوت آسمان؛صداقت خورشيد و طراوت باران.پس اي سكوتت طنين انداز فريادها؛باز صدايم كن...


 

نوشته شده توسط ندا Single در دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386 ساعت 11:5 موضوع | لینک ثابت